| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 7 grudnia 1893, Gdańsk-Wrzeszcz |
| Zgon | 29 listopada 1982, Asperg |
| Służba | |
| Rola | niemiecki wojskowy, generał wojsk pancernych |
| W służbie od | 10 kwietnia 1913 |
| Uczestnictwo | I i II wojna światowa |
| Dowództwa | |
| Jednostki | 1 Pułk Strzelców; 3 Pułk Panc.; 11 Dywizja Pancerna; XIV Korpus Panc.; XXXXVIII Korpus Panc.; 6 Armia |
| Odznaczenia (wybór) | |
| Najważniejsze | Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami |
Hermann Balck był zawodowym oficerem, który służył od przedwojennego pruskiego poboru aż po dowodzenie dużymi jednostkami pancernymi w drugiej wojnie światowej. W karierze awansował do stopni generalskich i wielokrotnie przejmował dowództwa w kluczowych operacjach.
Życiorys i wczesna służba
Do armii wstąpił 10 kwietnia 1913 roku. W czasie I wojny światowej dowodził pod koniec konfliktu kompanią karabinów maszynowych. Po wojnie jego jednostka została przyjęta do Reichswehry, gdzie kontynuował służbę zawodową. W okresie międzywojennym awansował w hierarchii wojskowej; 1 lutego 1938 roku otrzymał stopień podpułkownika i w listopadzie 1938 roku przeniesiono go do inspektoratu wojsk szybkich (Inspektion der Schnellen Truppen).
Dowodzenie podczas II wojny światowej
W październiku 1939 roku objął dowództwo 1 Pułku Strzelców i uczestniczył w kampanii francuskiej, walcząc nad Mozą, pod Sedanem i pod Dunkierką. Za działania w kampanii francuskiej otrzymał 3 czerwca 1940 roku Krzyż Rycerski. Pod koniec 1940 roku, już jako pułkownik, został dowódcą 3 Pułku Pancernego i z tą formacją brał udział w działaniach w Grecji.
W maju 1941 roku dowodził 2 Brygadą Pancerną. 1 listopada 1941 roku mianowano go generałem wojsk szybkich, a pół roku później objął dowództwo 11 Dywizji Pancernej w składzie Grupy Armii Południe. W sierpniu 1942 roku awansował na generała majora, a 1 stycznia 1943 roku na generała porucznika. Otrzymał kolejne stopnie odznaczeń: Liście Dębu (20 grudnia 1942) i Miecze (4 marca 1943).
W marcu 1943 roku przeniesiono go do rezerwy, lecz w czasie powrotu do Niemiec ponownie powierzono mu dowództwo nad Dywizją Großdeutschland. We wrześniu 1943 roku objął dowództwo XIV Korpusu Pancernego pod Salerno. Na początku listopada 1943 roku został mianowany generałem wojsk pancernych i przeniesiony na front wschodni, gdzie dowodził XXXXVIII Korpusem Pancernym. W sierpniu 1944 roku kierował 4 Armią Pancerną; 31 sierpnia 1944 roku otrzymał Brylanty do Krzyża Rycerskiego.
Po krótkim czasie został przeniesiony na front zachodni jako dowódca Grupy Armii G. Następnie jego oddziały częściowo wycofano, a on sam skierowany został do Budapesztu, gdzie przejął dowództwo nad 6 Armią. Formacja ta, wraz z 1 i 3 Armią węgierską, znana była jako Grupa Armijna Balck. Po zakończeniu walk jednostki te wycofały się do Styrii i ostatecznie poddały Amerykanom.
Powojenne losy i skazanie
Po zatrzymaniu oddał się do niewoli amerykańskiej. W 1948 roku został skazany na trzy lata pozbawienia wolności. Wyrok odbył w części; odsiedział połowę kary i po zwolnieniu pozostał poza służbą wojskową.
